اشک های عاشوراییان شمارشی معکوس برای ظهور
کسی که خورشید را غایب ببیند یعنی عالم هستی را در تاریکی می بیند و همواره منتظر ظهور خورشید است، از این رو ناله و ضجه* های ایشان ناله عجز نیست، ضجه سستی و بی حالی نیست، بلکه آمادگی است برای انفجار نور توسط نور خدا و ندبه ندبه*گران آماده باشی است برای نابودی ظلم و ستم و اشک*های عاشوراییان شمارشی معکوس است، برای نابودی اساس ظلمی که در سقیفه گذاشته شد و درکربلا به اوج خود رسید و «صالحان بعد از صالح» را به شهادت رساند.

شیعه در میان اشک و آه بر ظلمی که برآن برگزیدگان خدا رفت آمادگی هرچه بیشتر خویش را اعلام می*دارد و فریاد «أین المعد لقطع دابر الظلمه»؛ کجاست آن کسی که برای برکندن ریشه ظالمان مهیا شده است؟ برمی*آورد و با تمام ذرات وجودش فریاد «این معز الاولیا و مذل الاعداء »؛ کجاست آن عزت بخش دوستان خدا و خوارکننده دشمنان خداوند، سرمی*دهد. هر چند در ظاهر واژه «این» که می فرماید: «این الحسن و این الحسین» اوج غم و اندوه است و نهایت تاسف بر مظلومیت سید الشهداء اما در این الحسین دردی است که همه حق*جویان آن درد را با تمام وجود می*چشند، اما در «أین»های بعدی سراسر حماسه و شور است، اعلان آمادگی برای یاری حق است، در این قسمت دعا «این» یعنی دست بر قبضه شمشیر منتظر ندایی از جانب مکه هستیم که «الا یا اهل العالم انا بقیه*الله» با ناله وگریه*ای که شیعه همراه با زمزمه «این قاصم شوکه المعتدین» سرمی*دهد.