جست و جو:

اول عشق تو «لَن» بود نمیدانستم

آخرش هم «ابَداً» بود نمیدانستم

نام عاشق همه جا بیشتر از معشوق است

همه جا صحبت من بود نمیدانستم

چشم من خیس شد ، عاشق شدنم هم لو رفت

این زیاده ولی قشنگه هر کی نخونه از کفش رفته:شب وصل است و تب دلبری جانان است
ساغر وصل لبالب به لب مستان است
در نظر بازی شان اهل نظر حیران است
گوییا مشعله از بام فلک ریزان است
چشم جادوی سحر زین شب...

حدیث عشق تو دیوانه کرده عالم را


به خون نشانده دل دودمان آدم را

غم تو موهبت کبریاست در دل من

نمی دهم به به سرور بهشت این غم را

غبار ماتم تو آبرو به من بخشید

وقتش رسیده است،كه سلمان مان كنی


مجذوب چند آیه ی قرآن مان كنی

ما بت پرست كعبه ی عشقیم،یاحسین

قرآن ز نی بخوان كه مسلمان مان كنی

ما ذهن مان به درك مقامت نمی رسد

یا حسین است و یا ذکر شریف زینب

اگر از ما به صف حشر صدایی برسد

به پریشانی گیسوت قسم نزدیک است

که به ما هم خبر کرببلایی برسد

رحمت واسعه ات کیسه ی ما را پر کرد

این چه لطفی است به هر بی سر و پایی برسد

گریه کن های تو همسایه ی زهرا هستند

بگذارید فقط روز جزایی برسد

ما هنوزم که هنوز است سر کار تواییم

تا ببینیم که از تو چه عطایی برسد

طلب ماست نداریم همین ما را بس

اگر از مادر تو چند دعایی برسد

وقت تو وقت شریفی است ولی بین مسیر

منتظر می شوی اینقدر گدایی برسد

بعد از این وقت کرم پشت در خانه مرو

بگذار این دل ما هم به نوایی برسد

سر به زیر قدم توست بها میگیرد

پس چه بهتر سر ما نیز به پایی برسد

نیستم عاشق اگر منت درمان بکشم

به روی چشم اگر از تو بلایی برسد

هرکسی خواسته باشد به خدایی برسد

باید از کشتی تو راهنمایی برسد

نه فقط فطرس پر سوخته ی تو حتی

بی تو جبریل محال است به جایی برسد

بویِ فراق میدهد این گریه هایِ من

ماتم گرفته شالِ سیاه عزای من

شرمنده ام که از غم زینب نمرده ام

آقا ببخش درگذر از این خطای من

یا ابا عبدالله (ع)
هر شب میانِ هیئت تو فکر می کنم

آقا به صبر و طاقت تو فکر می کنم

ما را شکسته طعنه ی طوفانِ روزگار

دارم به استقامتِ تو فکر می کنم

جان و دل را به فدای تو کنم خوب تر است

خرج شبهای عزای تو کنم خوب تر است

شب طولانی یلداست حسین جان ، هر چه...

بیشتر گریه برای تو کنم خوب تر است

عشقت غبار از دل غمبار میکشد

عکس ِ تورا به آینه یِ تار میکشد

ناله اگر بلند شود از سَر ِ جگر

حتماً طبیب را سویِ بیمار میکشد

شهر من ، کربلای ذاتم بود
گریه هایم همان فرا تم بود

جبرئیل تو بودم و فطروس

نیمه ی دیگری از صفاتم بود

عالم همه مست از گل رخسار حسین است

ذرات جهان در عجب از کار حسین است

دانی که چرا خانه حق گشته سیه*پوش

یعنی که خدای تو عزادار حسین است

بشر را مرد یا زن آفریدند
به یمن چهارده تن آفریدند

مرا از روز اول هم حسین جان

برای گریه کردن آفریدند

با غمت مي خرم آقا خوشيِ عالم را

و به عالم ندهم تا به ابد اين غم را

چشم بر راهِ تو و شامِ نُهُم هم آمد

قسمتم كرد خدا سينه زدن با هم را

ريشه ي بِيرقِتان عزتمان بخشيده